Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Βάρναλης Kώστας


Βάρναλης Kώστας(Μπουργκάς 14 Φεβρουαρίου 1883- Αθήνα 1974)

Οι Μοιραίοι

Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ' η παρέα πίναμ' εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

5 σχόλια:

johnny8383 είπε...

― Φταίει παν' απ' όλα το κρασί!
Αυτό φταίει.

pafa64 είπε...

Ιωάννα μου σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου. Προσπαθώ να γίνω καλύτερος. Βλέπω το τσούζεις το κρασάκι.

Δημήτρης είπε...

Καλημερα Παντελη με τα ωραια σου.

Ιωαννα λιγο κρατει ρε συ με τα κρασια.:D

dyosmaraki είπε...

Λέγεται πως το συγκεκριμένο ποίημα το εμπνεύστηκε ο Βάρναλης σε μια ταβέρνα στο λεγόμενο Βατραχονήσι.
Δεν ξέρω αν αληθεύει.
Πάντως για μονόλογος κάτω από την επήρεια κρασιού μου φαίνεται και μένα...

pafa64 είπε...

Χρειάζεται και η άλλη οπτική των πραγμάτων.